استیقاه

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

استیقاه . [ اِ ] (ع مص ) بندگی و فرمانبرداری کردن . (منتهی الارب ). طاعت داشتن . (تاج المصادر بیهقی ).