اسفین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اسفین .[ ] (اِ) چیزی است شبیه به آنچه نجاران فانه نامند و طرف تیز آن را زیر چیزهای سنگین کنند و بکوبند تا فرورود و بیشتر در کندن سنگها از کوه بکار برند.
اسفین . [ ] (اِخ ) دهی جزء دهستان فراهان علیا، بخش فرمهین شهرستان اراک، ١٠٠٠٠ گزی شمال باختر فرمهین سر راه فرعی اتومبیل رو بلوک ضیاءالملک . دامنه . سردسیر. سکنه ٢٠٤ تن . آب آن از قنات . محصول آن غلات، بنشن، پنبه، میوه جات، چغندر قند. شغل اهالی زراعت و گله داری، قالیچه بافی مرغوب . راه آن مالرو است . از فرمهین در تابستان اتومبیل میتوان برد. (فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٢ ص ١٣).