اسکندر بت شکن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اسکندر بت شکن . [ اِ ک َ دَ رِب ُ ش ِ ک َ ] (اِخ ) (سلطان ) یکی از حکمرانان کشمیر. جد وی شاه میردرویش، دین اسلام را در سرزمین مزبور داخل کرد. اسکندر در سال ٧٩٦ هَ . ق . بجای پدر خود سلطان قطب الدین نشست و با کمال کامرانی قریب ٢٣ سال فرمانروائی کرد. و تعداد بسیار از بتخانه های هندوان کشمیر را ویران ساخته در جای بعض آنها مساجد و جوامع بناکرد و از این رو به لقب بت شکن معروف گردید. ورود تیمورلنگ بهندوستان هم در زمان این سلطان بود و او هدایائی برای تیمور فرستاد. اسکندر بسال ٨١٩ در گذشت و پسر وی علی شاه جانشین او گردید. (قاموس الاعلام ترکی ).