اسکندری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اسکندری . [ اِ ک َ دَ ] (اِخ ) حسین بن ابی بکر نحوی مالکی، متوفی ٧٤١ هَ . ق . او راست : تفسیر.
اسکندری . [ اِ ک َ دَ ] (اِخ ) بطلمیوس . لقب بطلمیوس یازدهم و دوازدهم . (از مفاتیح العلوم خوارزمی ).
اسکندری .[ اِ ک َ دَ ] (اِخ ) دهی از دهستان چرام، بخش کهکیلویه ٔ شهرستان بهبهان، ٣٠٠٠ گزی جنوب چرام مرکز دهستان، ١٩٠٠٠ گزی شمال شوسه ٔ آور به بهبهان، دشت، معتدل مالاریایی . سکنه ١٥٠ تن شیعی . زبان فارسی و لری . آب ازرودخانه . محصول آن غلات، میوه، حبوبات، برنج، لبنیات . شغل اهالی زراعت و حشم داری . صنایع دستی قالیچه و گلیم، جوال، و جاجیم بافی . راه آن مالرو است . ساکنین از طایفه ٔ چرام هستند. (فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٦).