اسک

اسک . [ ] (اِخ ) دهی است بزرگ [ بخوزستان ] ببراکوه نهاده و بر سر آن کوه آتشیست که دائم همی درخشد شب و روز و حرب ... رقیان آنجا بوده است اندر قدیم . (حدود العالم ).

اسک . [ اَ س َک ک ] (ع ص، اِ) شترمرغ نر یا شترمرغ نر روان شکم . ◄ گوش بریده . (منتهی الارب ). ◄ خردگوش . (تاج المصادر بیهقی ) (زوزنی ). خردگوش از مردم و جز آن . ◄ مرد کر. مؤنث : سَکّاء. ج، سُک ّ. (منتهی الارب ) (مهذب الاسماء). ◄ (اِخ ) نام اسبی مردی از بنی عبداﷲبن عمروبن کلثوم را. (منتهی الارب ).

اسک . [ اِ س َ ] (ع اِ) ج ِ اسکة.