اشتال
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اشتال . [ اِ ] (اِخ ) گئورگ ارنست . از اطبا و شیمی دانان مشهور آلمان است . در ١٦٦٠ م . در شهرک آنسباخ تولد یافته و در سنه ٔ ١٧٣٤ م . در برلن درگذشته است . کتابهای بسیار درباره ٔ طب و کیمیا و حکمت و فلسفه و زبان لاتن نوشته است . بیشتر شهرت و آوازه ٔ وی مرهون افکار فلسفی و معلومات شیمی او است که اختصاص به وی داشته است و نیز پاره ای از احوال را منبعث از تأثیر روح دانسته و آنها را مایه ٔ اعتراض بر مادیون قرار داده وحرارت حاصل از احتراق و تنفس را به جسمی مفروض که آنرا فلوحستیق (ماده شعله ٔ) می نامید، منتسب میساخت، واین فکر را مدت درازی در اروپا پی جوئی میکردند. گرچه عاقبت به جائی نرسید و معلوم شد که فکری واهی بیش نیست، اما باز راه اکتشافاتی برای لاوازیه باز کرد.