اشتهار

(اِ تِ) [ ع. ]<BR>۱- (مص ل.) معروف گردیدن.<BR>۲- (اِمص.) شهرت.<br>

(اِ تِ) [ ع. ] ۱- (مص ل.) معروف گردیدن. ۲- (اِمص.) شهرت.

اشتهار. [ اِ ت ِ] (ع مص ) آشکارا کردن و آشکارا شدن . یقال : اشتهره فاشتهر. (منتهی الارب ). لازم و متعدی است . گویند فلان را فضیلتی است که مردم آنرا شهرت داده اند. و هم گویند: فلان به فضل مشهور شده است . (از اقرب الموارد). در فارسی به معانی شهرت و ناموری و معروفیت بکار می رود.

نامی، ناموری، سرشناسی، بلندآوازی، بلندآوازگی