اشتوه

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

اشتوه . [ اُ ] (اِ) گیاه خارداری تلخ که شتر برغبت خورد و اشتوره نیز گویند. (ناظم الاطباء).