اشراقیان

اشراقیان . [ اِ ] (اِخ ) گروهی از حکمای سلف که از باعث اشراق و روشنی باطن خود که از کثرت ریاضت پیدا کرده بودند، تعلیم و تعلم به مکاشفه و مراقبه میکردند و حاجت به رفتن پیش کسی نداشتند، بخلاف حکمای مشائین که ایشان نزدیک یکدیگر رفته مقدمات دریافت میساختند، چنانچه افلاطون و بقراط و غیره از زمره ٔ اشراقیین بودند. (غیاث ) (آنندراج ). رجوع به اشراق و اشراقی شود. پیروان مکتبی فلسفی که معتقد به حکمت اشراق یا حکمت مشرقی بوده اند. هدف این گروه ایجاد توافق میان فلسفه ٔ یونانی افلاطونیان جدید و فلاسفه ٔ ایران و جز آنان بوده است و این نام بخصوص بر شاگردان سهروردی (متوفی بسال ١١٩١ م .) اطلاق شده است . (از المنجد).