اصحاب معلقات سبعه

اصحاب معلقات سبعه . [ اَ ب ِ م ُ ع َل ْ ل َ ت ِ س َ ع َ ] (اِخ ) هفت تن از شاعران روزگار جاهلیت عرب بودند که هر یک قصیده ای غراسرودند و برحسب رسم معمول آن دوران آنها را از در کعبه بیاویختند که واردشوندگان آنها را ببینند و مایه ٔ شهرت و افتخار آنان گردد و پس از نزول قرآن از بیم رسوایی قصاید خود را پنهانی بردند چنانکه در کتب مربوط مشروحاً نگارش یافته است و همین قصاید است که درالسنه ٔ اهل علم به سبعه ٔ معلقه و معلقات سبعه مشهورو بارها چاپ شده است و شرحهای بسیار بر آنها نوشته اند، بالجمله آن هفت تن عبارتند از: امروءالقیس و طرفةبن عبد بکری و زهیربن ابی سلمی مزنی و لبیدبن ربیعه ٔعامری و عمروبن کلثوم ثعلبی و عنترةبن عمروبن معاویةبن شداد و حارث بن حلزه ٔ یشکری . (از ریحانة الادب ).