اضارع
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اضارع . [ اَ رِ ] (ع ص، اِ) ج ِ اضرع . (از معجم البلدان ). رجوع به اضرع شود.
اضارع . [ اَ رِ ] (اِخ ) برکه ای است از کنده های اعراب در سمت غربی راه حاجیان که متنبّی آنرا در این بیت آورده است : و مسی الجمیعی دئدأها و غادی الاضارع ثم الدنا. (از معجم البلدان ).