واژه جو

اطایف

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

اطایف . [ اُ ی ِ ] (اِخ ) اُطائف . موضعی است در شعر مرقش : بودک ما قومی اذاما هجوتهم اذا هب فی المشتاة ریح اطائف . (از معجم البلدان ) (مراصد الاطلاع ).

معنی اطایف | واژه جو