اطب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اطب . [ اَ طَب ب ] (ع ن تف ) طبیب تر. پزشکتر: فقال یوحنا: یا امیرالمؤمنین الفتح [ بن خاقان ] اطب منی . (عیون الانباء ج ١ ص ١٨١). و کان ابن رضوان اطب و اعلم بالعلوم الحکمیة [ من ابن بطلان ] . (عیون الانباء ج ١ ص ٢٤٢ س ٤). رجوع به طب و طبیب شود. ♦ امثال : اطب من ابن حذیم .