اطحل

اطحل . [ اَ ح َ ] (ع ص ) آنچه برنگ طُحْله باشد، و طُحْله رنگی است میان خاکی و سفید که کمی بسیاهی زند چون رنگ خاکستر. گویند: گرگ اطحل و شاة (گوسپند) طَحْلاء. ج، طُحْل . و گویند: خاکستر اطحل و شراب اطحل آنگاه که صافی نباشد، و فرس اخضر اطحل بدان اسب گویند که بر سبزی آن اندکی زردی باشد. و اصل اطحل آنست که برنگ سپرز (طحال ) باشد. (از اقرب الموارد). سپرزرنگی، و آن رنگی است میان تیرگی و سیاهی با اندک سپیدی . (منتهی الارب ). برنگ خاکستر. (بحر الجواهر). خاکسترگون . (مهذب الاسماء). ذئب اطحل ؛ گرگ نه تیره و نه سپید. فرس اطحل ؛ اسب که سبزی او اندک مایل بزردی باشد. شراب اطحل ؛ شراب نه تیره و نه روشن . (از منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). اطحل و طحله ؛ رنگی است بین خاکی و سپیدی، و رماد اطحل و شراب اطحل، آنگاه گویند که صافی نباشد. (از معجم البلدان ). ◄ ماء اطحل ؛ آب چغزلاوه برآورده . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ◄ کلان سپرز. ◄ دردمندسپرز. (منتهی الارب ).

اطحل . [ اَ ح َ ] (اِخ ) کوهی است به مکه که بدان ثوربن عبد مناةبن ادّبن طابخه را نسبت کنند و گویند ثور اطحل . بعیث گوید : و جئنا باسلاب الملوک و احرزت اسنّتنا مجد الاسنة و الاکل و جئنا بعمرو بعدما حل ّ سربها محل الذلیل خلف اطحل او عکل . و به ثور اطحل، سفیان بن سعید ثوری را نسبت دهند که بسال ١٦١ هَ . ق . در بصره درگذشت . (از معجم البلدان ).