اعبل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اعبل . [ اَ ب َ ] (ع ص، اِ) کوه سپیدسنگ . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). ◄ سنگ سپید. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). سنگهای سفید. (آنندراج ) (مهذب الاسماء نسخه ٔ خطی ). ◄ سنگ نیک سخت و سطبر که سرخ و سپید و سیاه می باشد. ◄ رسن سخت تافته و سطبر. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ◄ (ن تف ) تمام اندام تر. (یادداشت مؤلف ): و اهل الصرود [ فی ناحیة فارس ] اعبل اجساماً واکثر شعوراً و اشد بیاضاً. (حدودالاقالیم اصطخری ).