اعتدال ربیعی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اعتدال ربیعی . [ اِ ت ِ ل ِ رَ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) نقطه ٔ اعتدال ربیعی، رأس الحمل باشد و چون آفتاب بدان جایگاه رسد به بهار شب و روز برابر باشد. (یادداشت بخط مؤلف ). دایرةالبروج و معدل النهار در دو نقطه با هم تقاطع میکنند، یکی آن که چون آفتاب از آن بگذرد، در قسمت شمالی معدل النهار معین در جهت قطب قرار گیرد و آنرا نقطه ٔ اعتدال ربیعی و اعتدال ربیعی گویند، زیرا بدان هنگام شب و روز برابر گردد و در بیشتر بلاد بهار باشد و آنرا نقطةالمشرق و مطلعالاعتدال هم گویند. (از کشاف اصطلاحات الفنون ). اعتدال بهاری . رجوع به این کلمه شود.