اعتمید

اعتمید. [ اِ ت ِ ] (از ع، مص ) تکیه کردن بر پشت و وثوق و اطمینان . (ناظم الاطباء). همان اعتماد است که در فارسی الف ممال به یا شده است : گذشت آن کز آن چرخ با اعتمید چو شب دور باشی ز روز سفید. اثیر اخسیکتی . که دایم چو دارای با اعتمید شتابد سویم چون بمقصد امید. اثیر اخسیکتی .