اعجاز قرآن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اعجاز قرآن . [ اِ زِ ق ُرْ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) معجزه بودن قرآن و خرق عادت بودن آن . ♦ علم اعجازالقرآن ؛ مولی ابوالخیر این علم را از فروع علم تفسیر شمرده وگفته است : گروهی در این علم تصنیفاتی دارند که از جمله ٔ آنان خطایی و رمانی و رازی هستند. (از کشف الظنون ).