اعجان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اعجان . [ اِ ] (ع مص ) بر ناقه ٔ فربه سوار شدن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ماده شتر فربه را سوار شدن . (از اقرب الموارد). ◄ آماسیدن عجان ماده شتر. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ◄ برآمدن و آماسیدن عجان مرد. ◄ سالخورده شدن مرد آنچنانکه بی تکیه نتواند برخاستن . (از اقرب الموارد).