اعیس
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اعیس . [ اَ ی َ ] (ع اِ) شتر سپید سرخ موی . ج، عیس . (ناظم الاطباء). یکی از عیس، یعنی شتران سپید سرخ موی . مؤنث : عیساء. (منتهی الارب ). از رنگهای شتران هرگاه سپیدی رنگ مخلوط باشد و به اشقر بزند، آنرا اعیس گویند و مؤنث آن عیساء است . (از صبح الاعشی ج ١ ص ٣٣).