اغذی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اغذی . [ اَ ذا ](ع ن تف ) غذادهنده تر. مغذی تر. (یادداشت بخط مؤلف ): قال الجالینوس : هو [ ای البلوط ] اغذی من جمیعالحبوب . (قانون ابن سینا مقاله ٔ ثانیه از کتاب ثانی چ طهران ص ١٧١). و الذی لیس بشدید الحموضة [ من الحماض ] اغذی . (ابن البیطار). و لبن النساء اجلی و اغذی من سائرالالبان . (ابن البیطار). و الطبیخ الذی یکون فی قدور الذهب اغذی و امر واضح فی الجواب و اطیب . (میدانی ).