افراج
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
افراج . [اِ ] (ع مص ) گذاشتن و یکسو شدن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). راه دادن . (المصادر زوزنی ). راه وادادن . (تاج المصادر بیهقی ). بازگذاشتن راه را. (از اقرب الموارد). گذاشتن و یکسو شدن و واگشادن . (آنندراج ). ◄ ترک کردن جای را. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). رها کردن مکان را. (از اقرب الموارد). ◄ کشته را رها کردن . و مراد آنست که قاتل را نشناخته اند. (از اقرب الموارد). و رجوع به دزی ج ١ شود.