افلاطونی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
افلاطونی . [ اَ ] (ص نسبی ) نسبت است به افلاطون حکیم یونانی . ♦ عشق افلاطونی ؛ عشق خالص از شهوت . عشقی که آلوده بشهوت نباشد. آن عشقی که سعدی گوید : ما را نظر بخیر است از عشق خوبرویان آنکو بشر کند میل او خود بشر نباشد. سعدیا عشق نیامیزد و شهوت با هم پیش تسبیح ملائک نرود دیو رجیم . (یادداشت مؤلف ).