اقداح

اقداح . [ اَ ] (ع اِ) ج ِ قَدَح، بمعنی کاسه ای که دو کس را سیر گرداند یا عام است . (منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء) : تن عدوی تو با ناله باد چون تن زیر لب ولی تو پر خنده چون لب اقداح . ؟ ◄ ج ِ قِدح، بمعنی تیر قمار و تیر تمام ناتراشیده . (اقرب الموارد). رجوع به قدح شود.

اقداح . [ اِ ] (ع مص )عیب کردن کسی را. فحش گفتن . (تاج المصادر بیهقی ).