اقربا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اقربا. [ اَ رِ ] (ع ص، اِ) ج ِ قریب که بمعنی خویشاوند است و آنچه بعض مردم بفتح راء و ضم راء خوانندغلط محض است . (آنندراج ) (غیاث اللغات ) : ای صدر خاندان نبوت چو باب خویش خورشید اقربا شدی و فخر دودمان . سوزنی . رجوع به اقرباء شود.