التجا بردن
/vâže/
لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم
التجا بردن . [ اِ ت ِ ب ُ دَ ] (مص مرکب ) پناه بردن : لایق قدر پادشاهان نیست بخانه ٔ دهقانی رکیک التجا بردن . (گلستان ). التجا بسایه ٔ دیواری بردم . (گلستان ). بگذر ز دستگیری ما ای سبوی خم ما التجا بپای خم می نبرده ایم . صائب (از آنندراج ). رجوع به التجا ساختن و التجا کردن شود.