القارعة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
القارعة. [ اَ رِ ع َ ] (اِخ ) نام سوره ٔ صد و یکم از قرآن کریم . در مکه نازل شده و یازده آیه دارد. ◄ بمعنی بلای سخت و نکبت و مهلکه . رجوع به قارعة شود : شاه آمد تا ببیند واقعه یافت آنجا زلزله والقارعه . مولوی .