اللات
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اللات . [ اَ ] (اِخ ) نام بتی که مردم مکه آن را می پرستیدند. (ناظم الاطباء). نام بتی بود ازآن ثقیف . در ایران باستان (ج ٢ ص ١٩٢١) آمده : هرودت گفته است یکی از خدایان عرب آلی لات بود، و این ظاهراً مصحف اللات است - انتهی : اء فرأیتم اللات و العزی . (قرآن ١٩/٥٣). رجوع به لات شود.
اللات . [ اَ ] (ع اِ موصول ) ج ِ اَلَّتی . رجوع به اللاتی و اَلَّتی و اقرب الموارد ذیل «لتی » شود.