امتراط

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

امتراط. [ اِ ت ِ ] (ع مص )ربودن یا گرد آوردن چیزی را. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (از متن اللغة) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).