امسح

امسح . [ اَ س َ ] (ع ص ) کسی که شکم رانش ازجامه ٔ درشت ساییده باشد یا هر دو رانش بهم ساید. (از منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). آنکه رانهایش در هم ساید اندر رفتن . (تاج المصادر بیهقی ). آنکه رانهایش درهم کوبد در رفتن . (مصادر زوزنی ). ذوالْمَسَح . (اقرب الموارد). و رجوع به مَسَح شود. ◄ کسی که پای او برابر و هموار باشد. (منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء). آنکه پایش هموار بر زمین نشیند. (مهذب الاسماء). کسی که اخمص (باریکی کف پای که بزمین نرسد) نداشته باشد. (از اقرب الموارد). ج، مُسح . (اقرب الموارد). ◄ مکان امسح ؛ جای سنگریزه ناک برابر. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). زمین هموار. (از اقرب الموارد). ج، اماسح . (اقرب الموارد). ◄ زمین بی نبات . (مهذب الاسماء). ◄ گرگ لاغر. (از اقرب الموارد) (مهذب الاسماء). ◄ کسی که مردمک یک چشم او روشنایی نداشته باشد. (از اقرب الموارد). اعور. ابخق . (المنجد). ◄ بسیار گردش کننده . (از اقرب الموارد) (از المنجد). ◄ دروغزن . (مهذب الاسماء). کذاب . (اقرب الموارد) (المنجد). دروغگو بطریق مجاز مرسل . کذوب بملاحظه ٔ آنکه سیاح از غرایبی سخن می گوید که مردم باور نمی کنند. (المرجع). ◄ مداهن . (از المنجد) (المرجع).