امنة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
امنة. [ اَ م َ ن َ ] (اِخ ) ابن عیسی . کاتب لیث و محدث بوده . (از منتهی الارب ).
امنة. [ اَ م َ ن َ ] (ع اِ) بی بیمی . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). امن، و آن سکون قلب است . (از اقرب الموارد). ◄ راستی، ضد خیانت . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ◄ (ص ) آنکه بهر کس اعتماد کند. (از اقرب الموارد). ◄ دین و خلق، گویند ما احسنک امنتک . (از ذیل اقرب الموارد). ◄ ج ِ امین . (ناظم الاطباء) .
امنة. [ اُ م َ ن َ ] (ع ص ) آنکه بر هر کس ایمن باشد و اعتماد کند. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). گویند هو امنة اذنة؛ اذا کان یأمن کل واحد و یصدق ما یسمع. (از منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ◄ آنکه بر وی هر کس اعتمادکند در هر کاری . (منتهی الارب ). رجل امنة؛ مردی که هر کس بر وی در هر کاری اعتماد کند. (ناظم الاطباء).