انتشار کردن

انتشار کردن . [ اِ ت ِ ک َ دَ ] (مص مرکب ) پراکنده ساختن : سعدی بهر نفس که برآورد در سحر چون صبح در بسیط جهان انتشار کرد. سعدی . ◄ در بیت زیر بمجاز معنی رشد و حرکت می دهد : خانه ای گهواره و ضیق مدار تا تواند کرد بالغ انتشار. مولوی (مثنوی ).