انتیموان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
انتیموان . [ اَ ] (فرانسوی، اِ) عنصری است درخشان متمایل برنگ آبی، دارای خواص فلزی و شبه فلزی (نافلزی ). با هیدروژن گازی سمی تشکیل میدهد، همچنین با اکسیژن، گوگرد و فسفر به آسانی ترکیب میشود. بهنگام انجماد منبسط میشود، علامت اختصاری آن Sb، وزن مخصوصش ٦/٨ است و در ٦٣٠ درجه ذوب میشود. (از کتب شیمی رسمی ). اثمد. توتیا. کحل حجر. (یادداشت مؤلف ).