انجل

انجل . [ اَ ج ِ / اَ ج ُ ] (اِ) رستنیی باشد که آنرا خطمی خوانند. (برهان قاطع) (هفت قلزم ). رستنیی است که آنرا خطمی گویند گلهای سرخ و سپید دارد. (انجمن آرا) (آنندراج ). ◄ انجکک . (از ناظم الاطباء). و رجوع به خطمی شود.

انجل . [ اَ ج َ ] (ع ص ) فراخ چشم . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (مهذب الاسماء) (غیاث اللغات ). یقال : رجل انجل . ج، نُجل و نِجال . (از منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء). ◄ فراخ، پهن دراز از هرچیزی . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ).

انجل . [ ] (اِخ ) امیر... ابن قراچار نویان از امرای زمان مبارک شاه بن قراهلاکو بود. (از حبیب السیر چ خیام ج ٣ ص ٨٢).