انطفا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
انطفا. [ اِ طِ] (ع مص ) فرومردن ِ آتش چراغ . (غیاث اللغات ). خاموش شدگی . فرونشستگی . (ناظم الاطباء). خاموشی : جان ناری یافت از وی انطفا مرد، پوشید از قبای او قبا. مولوی . و رجوع به انطفاء شود.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
انطفا. [ اِ طِ] (ع مص ) فرومردن ِ آتش چراغ . (غیاث اللغات ). خاموش شدگی . فرونشستگی . (ناظم الاطباء). خاموشی : جان ناری یافت از وی انطفا مرد، پوشید از قبای او قبا. مولوی . و رجوع به انطفاء شود.