انعفار
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
انعفار. [ اِ ع ِ] (ع مص ) خا»آلوده شدن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء)(تاج المصادر بیهقی ) (مصادر زوزنی ) (آنندراج ) (از اقرب الموارد). ◄ بر خاک غلتیدن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ بر زمین زده شدن . (از منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).