انفراد
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
انفراد. [ اِ ف ِ ] (ع مص ) یگانه شدن و تنها گردیدن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (از اقرب الموارد). تنها شدن . (تاج المصادر بیهقی ) (غیاث اللغات ). استفراد. (یادداشت مؤلف ). تفرد. وحدت . وحدانیت . ◄ تنها کردن کاری . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ (اِمص ) یگانگی . یکتایی . تنهایی . ♦ انفراد حاصل کردن ؛ تنها شدن . (ناظم الاطباء). ♦ انفراد ورزیدن ؛ تنها شدن .