انوری | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۸۷

هر کرا با تو کار درگیرد بهره از روزگار برگیرد به سخن لب ز هم چو بگشایی همه روی زمین شکر گیرد چون زند غمزه چشم غمازت دو جهان را به یک نظر گیرد چشم تو آهویی است بس نادر که همه صید شیر نر گیرد