انوری | دیوان اشعار | قصاید | قصیده شماره ۱۲

ای سخا را مسبب الاسباب وی کرم را مفتح الابواب آستان تو چرخ را معبد بارگاه تو خلق را محراب کف تو باب کان پر گوهر در تو باب بحر بی‌پایاب عنف تو در لب اجل خنده لطف تو در شب امل مهتاب صاحبا گرچه از پرستش تو حرمت شیب یافتم به شباب از حدیث و قدیم هست مرا آستان مبارک تو مب بارها عقل مر مرا می‌گفت که از این بارگاه روی متاب مایه گیرد صواب او ز خطا گر درنگت شود بدل به شتاب زود جنبش مباش همچو عنان دیر آرام باش همچو رکاب دوش با یار خویش می‌گفتم سخنی دوست‌وار از هر باب تا رسیدم بدین که عقل شریف می‌نماید مرا طریق صواب کرد در زیر لب تبسم و گفت ای ترا نام در عنا و عذاب نه سلام ترا ز بخت علیک نه سؤال ترا ز بخت جواب طیره‌ای گاه سلوت از اعدا خجلی وقت دعوی از احباب تو چو هر غافلی و بی‌خبری تن ز دستی درین وثاق خراب روز و شب محرم تو کلک و دوات سال و مه مونس تو رحل و کتاب نه ترا راحت بقا و حیات نه ترا لذت طعام و شراب رمضان آمد و همی سازند کدخدایی سرا اولوالالباب نزنی لاف خدمت اشراف نکشی بار منت اصحاب هم غریو تو چون غریو غریب هم خروش تو چون خروش غراب چون فلک بی‌قراری از غم و رنج چون ملک بی‌نصیبی از خور و خواب معده و حلق ناز و نعمت تو طعمه صعوه و گلوی عقاب گرچه در بذل و جود بنماید سایه صاحب آفتاب و سحاب گرچه بر خنگ همتش گیتی هست بی‌وزن‌تر ز پر ذباب گرچه اقبال او که دایم باد از رخ ملک برگرفت نقاب تشنگان حدود عالم را در یکی جام کی کند سیراب در سمرقند و در بخارا هست قدری ملک و اندکی اسباب دخل آن در میان خرج فراخ دیو آزرم را بود چو شهاب محرم من تویی مرا هم تو بسر آن رسان ز بهر ثواب بشنو این از ره حقیقت و صدق مشنو این از ره حدیث و عتاب یک مه از عشق خدمت صاحب مکش از روی اضطراب نقاب