انوری | دیوان اشعار | مقطعات | شماره ۱۲۴ - در مذمت کسی

سراجی‌ای ز مقیمان حضرت ترمد رسید نامه تو همچو روضه‌ای ز بهشت حدیث فخری منحول اندرو کرده که دست و طبعش جز دوک آن حدیث نرشت غرض چه یعنی دزدیست بی‌حیا آخر من این ندانم کز ماده گاو ناید کشت به کعبه سخن اندر چه ذکر او رانی که ذکر او نکند هیچ کافری به کنشت گواهیش که گواهی خود در این محضر ز ننگ او به همه شهر خود دو کس ننوشت