انوری | دیوان اشعار | مقطعات | شماره ۳۵۲ - در شکایت

بزرگوارا دانی کز آفت نقرس ز هرچه ترشی من بنده می‌بپرهیزم شراب خواستم و سرکه‌ای کهن دادی که گر خورم به قیامت مصوص برخیزم شراب دار ندانم کجاست تا قدحی به گوش و بینی آن قلتبان فروریزم