انوری | دیوان اشعار | مقطعات | شماره ۴۰۴ - در قناعت و خویشتن‌داری

ای به دریای عقل کرده شناه وز بد و نیک این جهان آگاه چون کنی طبع پاک خویش پلید چه کنی روی سرخ خویش سیاه نان فرو زن به خون دیده خویش وز در هیچ سفله سرکه مخواه