اهرون
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اهرون . [ اَ ] (اِخ ) نام حکیمی بوده است یهودی که در جمیع علوم خصوصاً در علم طب مهارتی تمام داشته . (برهان ) (آنندراج ) (هفت قلزم ) (انجمن آراء) (شعوری ). همان اهرن القس است که گاهی «راء» آن با اشباع ضمه خوانده شده و ناصرخسرو او را بمنزله ٔ مثال اعلای علم و دانش یاد کرده است : از ره دانش بکوش اهرون شو زیرا کاهرون بدانش اهرون شد. ناصرخسرو. اهرون از علم شد سمر بجهان در گر تو بیاموزی ای پسر توئی اهرون . ناصرخسرو. و رجوع به اهرن القس و حواشی مینوی بر دیوان ناصرخسرو ص ٦٣٦ و تاریخ الحکماء و عیون الانباء شود.