اواقی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اواقی . [ اَ قی ی ] (ع اِ) ج ِ اوقیه . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). رجوع به ماده ٔ قبل شود.
اواقی . [ اَ ] (ع اِ) نی جولاهه که بر آن پود میباشد. ◄ ج ِ واقیة. رجوع به واقیه شود. ◄ ج ِ اوقیة. (منتهی الارب )(ناظم الاطباء). و آن چهل درم سنگ باشد. (آنندراج ).