اوباشته
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اوباشته . [ اَ ت َ / ت ِ ] (ن مف ) نعت مفعولی از اوباشتن . (یادداشت مؤلف ). بلعکرده : سراسر شکم هستش انباشته ز بس گونه گون هرکس اوباشته . (گرشاسب نامه ). بسی گوهر و زر بد اوباشته همه سینه اش عنبرافراشته . (گرشاسب نامه ). رجوع به اوباشتن شود.