اوحدی | جام جم | در وجود نوع انسان

امتزاج این دو روح را با هم چونکه در اعتدال شد محکم نفس دانا بدان تعلق ساخت سایه نور چون بدان انداخت نوع انسان از آن میان برخاست شد به قامت ز استقامت راست تن او شد به عقل و جان قایم تن تباهی ندید و جان دایم صاحب علم و صنعت و سخنست زانکه او را سه روح و یک بدنست و آنچه اصل وجود انسانست زبده این نبات و حیوانست آدمی زین دو چون خورش سازد مایه نشو و پرورش سازد آن غذا در بدن چو یابد نظم خون شود در تن از حرارت هضم چون برآید برین سخن چندی یابد آن خون ز روح پیوندی شودش رنگ از اعتدال مزاج به سپیدی چو زیبق و چو زجاج در چنین حال زرع خوانندش اصل این چند فرع دانندش در زوایای پشت رست شود نسبتش با بدن درست شود اینچنین خوب گوهری ناسفت چون کند خفت خلوتی با جفت در نهد روی از آن حدایق غلب به دهان رحم ز مجری صلب باز با آب زن در آمیزد زود اندر مشیمه‌شان ریزد هفت کوکب به کار او کوشند خلعت تربیت برو پوشند به رحم شهر بند سازندش تا چو خون نژند سازندش چرخ پیوندش استوار کند تا در آن جایگه قرار کند ماه اول زحل کند کارش اندران وقت کو بود یارش گردد این خون در آن مشیمه تنگ متغیر به شکل و صورت و رنگ در هنر زمره‌ای که گام نهند بر چنین آب نطفه نام نهند این زمان گر زحل قوی باشد طفل پردان و معنوی باشد بر یکایک ستارگان زین هفت هر یکی زین قیاس حکمی رفت مشتری باشدش به ماه دوم مدد و یاور و پناه دوم سرخ جامه شود بسان جگر باز گردد به رنگهای دگر افتدش در مسام بادی گرم زان پدید آید اختلاجی نرم حکمایی، که رسم وحد دانند اندرین حالتش ولد خوانند گر سوم ماهش آفتی نرسد یا گزند و مخافتی نرسد یارمندی رسد ز بهرامش متصرف شود در اندامش عضوهای رئیسه را در تن با دگر عضوها کند روشن ولدی را که حالت این باشد نزد دانا لقب جنین باشد ماه چارم به قوت خود مهر شودش نقش بند پیکر و چهر تن او نغز و پرتوان گردد روحش اندر بدان روان گردد در شکم خویش را بجنباند مرد داننده کودکش خواند ماه پنجم بهزهره پردازد از سرش موی رستن آغازد منفصل گرددش رسوم از هم صورت چشم و گوش و بینی و فم چون به ماه ششم رساند کار شود از انجمش عطارد یار در دهانش زبان گشاده شود داد ترکیب هاش داده شود هفتم او را قمر نگاه کند رویش از روشنی چو ماه کند اندرین ماه بی‌خلاف و گزند گر بزاید بماند این فرزند هشتمین ماه باز ازین ایوان نوبت آید به کوکب کیوان گر ز مادر بزاید این هنگام هم شود کار زندگیش تمام در نهم مشتریش باشد پشت اندران راه سهمناک درشت سعدش این بند را کلید شود قوتی در ولد پدید شود تا بتدریج سرنگون کندش وز شکنجی چنان برون کندش مدتی بوده اندران تنگی او سبک، لیک ازو شکم سنگی طفل در تنگ و مادر آهسته هر دو از بار یکدگر خسته دست بر روی، ارنج بر زانو رنجه از خفت و خیز کدبانو قوت آن خون و هیچ قوت نه خبر از بنیت و نبوت نه چون برون آید از چنان بندی در دگر محنت اوفتد چندی