اوحدی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۱۰۲

آن زلف چو نافه تتاری بنگر و آن خط چو سبزه بهاری بنگر بر گرد دهان همچو انگشتریش زنگی بچه را سواد کاری بنگر