اوحدی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۱۵۴

خالی، که لبت همی بباراید ازو خالیست سیه که شمک میزاید ازو صد تنگ شکر خورد ز پهلوی رخت ترسم که دهان تو به تنگ آید ازو