اوحدی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۱۶۲

یک شهر بجست و جوی آن دوست همه بگذشته ز مغز و در پی پوست همه گر زانکه طریق طلبش دانستی از خود طلبش داری و خود اوست همه