اوحدی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۴۷

شد درد بر پای فلک فرسایت تا عرضه کند سختی خود بر رایت دارد طمع آنکه بگیری دستش ورنه چه سگست او که بگیرد پایت؟